saminella

Malungkot na naman ako. Kunsabagay, nitong mga nakaraang panahon (like nung college pa ako. tangina matanda na talaga ako) eh ganito na ako. Akala ko gagana yung “time heals” sa akin pero parang hindi pa rin. Kung sino naman kasi ang nag-imbento ng kasabihan na yan eh hindi inispecify kung gaano katagal ang time na tinutukoy niya. Pero sus, imposible namang makahon ang pagsasabi na “makakamove ka na after X years where X is a positive integer.”

Fuck that shit. Nakakapagod kasing maniwalang “makakamove ka, makakamove ka, makakamove ka” Putang ina, kagaguhan. Pag lalo mong pinapaniwala ang sarili mong nakamove on ka na eh ibig lang sabihin nun hindi ka pa nga nakakamove on. Dahil kung nakamove on ka na, hindi mo na kailangan pang kumbinsihin ang sarili mo na totoo yun. Parang tanga lang di ba.

Kapag nakikita ko na yung mga taong nakasakit (or should I say sinaktan) ako na masaya sila, lalo akong dumadausdos sa putikan. Tang ina, kung sino pa yung nanulak sa yo sa pitfall of hellish pain and anguish eh sila pa yung masaya sa buhay nila ngayon. Again, nasan ang social justice? The shit.

Sabi ko sa sarili ko dati, pag 25 na akoeh mag-aasawa na ako. Eh bente uno na ako wala pa rin akong mapapakilala sa tatay ko na syota ko. Hindi ko alam kung dispalinghado lang talaga ang lablayp ko, kung dapat ba akong magmadre o lilipat na ba ako sa ikatlong kasarian.

Sa mga ganitong pagkakataon kinakainggitan ko ang “kakayahan” ng mga lalaking manligaw. Magpasalamat sila sa lipunang nag-imply na lalaki lang ang maaaring manghalina ng kunsinomang nais niyang mahalin o maka-one night stand. Ang mga babae tagahintay lang. Ako hintay ng hintay. Parang nag-aabang ng jeep sa MRT station. Wushu.

Sa huli, malungkot pa rin ako. Kaya nga minsan masarap kalimutan na lang na malungkot ka eh. Kaso paminsan tinatamaan pa rin ako.
Parang ngayon lang.

Ang hirap mag-isip ng topic para i-blog. Sa totoo lang ilang araw na akong nag-iisip ng i-popost pero
tangina lang, isang linggo na halos eh wala pa rin akong maisip.

Eto nga ata ang epekto kapag “adult” na.

Hindi naman ako hinihingan ng tatay ko ng 50% ng sahod ko. Minsan nga nakakahirit pa ako ng pamasahe at load galing sa kanya. Thx mch papa.

Buti na lang at malapit lang work ni Venice sa akin. Madalas nagkikita kami after work para lang magdaldalan. Next week eh sasama na si Janak sa TGIF clab.

Ayan naubusan na ako ng kwento. Sige yung mga nakaraan na lang.

Pumunta ako sa Coke event nung August 8? Tama ba? Oo tama nga. Sinama ko sina Venice at Janak. Libreng pagkain at inom yun eh. Salamat coke at binuhay mo ako ng isang gabi.

Nandun din ang ibang blagers pero marami din ang wala. May pagkaboring nga kasi pinakain lang kami. Yun lang. Wala man lang aliwan na mga lalaking naka-bow tie na nagseserve, o mga sirkerong bumubuga ng apoy. Nakaupo lang kami, nagdadaldalan, lumalamon, umiinom. Yun lang. Pero iba pa rin ang feeling pag libre ang kinakain mo. Lalong sumasarap.

Medyo nairita nga ata si itay sa akin nung nagpaalam akong aalis nung gabing yun. Pakshet, death anniv pala ni mudraks nung araw na yon. Nakakahiya nga eh akala ko Aug 6 yung death anniv niya. Putang ina walang kwenta ang memorya ko.

Pero naisip ko naman, anong gagawin ko that night kung mag stay ako sa bahay? Baka magmukmok lang ako at mag-reminiscing da moments. Ayoko nang umiyak hangga’t kaya eh. Kaya ayun nagpakalango na lang ako. May part 2 pa nga eh, nag-gin halo pa kami nina Janak after ng event. Sa kanila kasi kami nakitulog.

Minsan masaya din na makalimutan ang isang okasyon sa mismong araw nito. Yung tipong ngayong araw pala kayo nagbreak nung jowawa mo tapos di mo naalala. Isa rin kasi yung sign na unti-unti ka nang naka-move on. Paggising mo kinabukasan back to normal ulit lahat. Pero kung iisipin, yung definition ng “normal” eh hindi na masyadong normal. Kasi wala na yung isang taong dating kasama sa normal mong buhay.

Sus. Meron at merong mga taong mawawala sa buhay mo. Hindi talaga madali, pero kailangang isaksak sa baga na parte yun ng buhay.

Ayos. May nakwento ako kahit papano.

Putang ina nasayang ang limang minuto ko sa pagsulat ng introduksiyon. Binura ko din eh.

Kunsabagay hindi naman swak na lagyan ng palamuti ang isang post na kagaya nito.

Ehem.

Ilang beses ko nang sinulat sa utak ko ang post na ito pero kahit kailan ay hindi ko
magawang konkreto dahil alam kong maraming masasagasaan at hindi rin ako handa
sa magiging epekto nito. Pero ngayon hindi man ako handa na parang boy iskawt
eh gusto ko na rin ihinga ang mga nararamdaman ko. Ilang buwan na rin tong pasanin na to.
Pero ewan kung ngayon eh gagaan siya.

Hindi ako sanay bumitaw sa isang taong naging malapit sa akin. Kahit minsan nasasaktan na ako
eh hindi ko magawang kumalas at sabihing “ayheytchoo” harap-harapan. Kahit nga sa text eh hindi ko
magawa. Madalas kasi eh binabawi ko din. Kaya nga nakakataka nung nagdesisyon akong
ihiwalay ka sa kasalukuyan kong mundo eh naginhawahan ako. Hindi dahil may galit ako sa iyo, siguro kasi alam kong wala nang dahilan para magpatuloy pa.

Nakakahinayang, oo. Ilang taon na rin kasi yun. Kaso kapag iisang hangin lang ang ating nilalanghap, hindi ako makahinga. Mas masarap ang hangin kapag wala ka.

Hindi ako galit. Pero hindi na rin kita mahal katulad ng dati. Sa iyo ko nakita ang ehemplo ng kasinungalingan, ng pagkukunwari. Ni hindi ko nga alam kung mahalaga pa ang tingin mo sa akin.

Hindi ko sinasabing malinis ako. Ang hindi ko lang makayanan ay ang hindi mo paghawak ng responsibilidad sa mga ginawa mong katarantaduhan. At hindi ko rin maramdaman sa iyo na gusto mong magbago. Sa tingin ko nga mukhang malayo sa reyalidad yun.

Hindi kita gustong mamatay. Gusto ko lang na matanggap mo ang nararapat sa iyo. Ang nararapat sa iyong karma. Alam mo, isa rin itong patunay na may diyos o kahit man lang hustisya sa mundo eh. Kung ginawa ko ang ginawa mo,malamang hindi na ako tanggapin ng mga taong nagmamahal sa akin. Pero ikaw, walang pagdadalawang-isip na pinatawad ng mga nasaktan mo. Nasaan na ang matamis na hustisya?

Ang sarap huminga kapag wala ka. Mas maluwag sa dibdib.

Kung sakali mang matanggap mo ang nararapat, kung sakali mang maramdaman kong nagsisi at nagbago ka, baka sakali.

Baka sakali.

“Mapapansin niyo na wala akong update.”

Valid ang statement na yan dahil ang post na ito ay hindi update.

Hindi na ako na-iinspire magsulat ng mga bagay na sa tingin ko ay kaaya-aya basahin.

Extra! Extra! Saminella’s creative juices all dried up!

Hindi ko alam kung nag-evaporate na nga ang mga artsy fartsy hormones ko o sadyang wala na akong panahong magwalwal.

Adult? Puta yuck.

Birthday ko today. 21st birthday.

Opisiyali hindi na ako dependent ng tatay ko kaya’t aasa na ako sa SSS at Medicard pag manganganib ang buhay ko. Yan ang kabayaran ng pagiging bente uno.

Adult na daw ako. Malaya ko nang magagawa ang ano mang gusto ko. Tulad na lang ng paglalaba, paghuhugas ng pinggan, pamamalantsa, malayang-malaya ko raw yong magagawa sabi ng itay.

Ito ang birthday ko na nawalan ako ng fone. Pati magcelebrate ng bday ko opis. Na-tats nga ako kasi binilan ako ng cake ng mga opismates ko. Yung bossing ko pa ang nagpatay ng ilaw para i-saprays ako. How swet.

Ito rin ang birthday na hindi ako kinilig. Hindi sa aspeto ng lablayp kundi yung jittery feeling na ispeysyal ka, ikaw ang reyna sa araw na ito, ganun. It was just another day.

At for more nagsimba kami. How Pinoy.

Wish ko lang eh sana next birthday ko may jowawa na ako. Kasi kung hindi eh magpapa-birthday concert ako na tatawaging

“Saminella: Still single”

Huwag naman sana mangyari yun papa god.

Oh well. heyheyheypibirthday to me.

July 4 2008 Friday

- First time ko mawalan ng gamit habang nasa byahe.

- First time ko mawalan ng cellphone

- First time ko umiyak ulit after years sa harap ng tatay ko.

Puta, ang emo lang eh.

Ganito kasi yoooon. Every byernes simula ng ma-hire kami ni housemate V eh nagkikita kami kasi magkalapit lang ang aming workplace. So that night eh nagkita kami. Nag MRT kami pauwi at pagkababa namin, nag CR kami. Kinapa-kapa ko ang fone ko at ayun, gone na.

Naghiwalay kami ni V na para bagang balisa. Syempre tae may mawalan ba naman ng gamit senyo eh. Pagsakay ko ng jeep eh para akong batang nawawala sa mall ang pagkakaiba lang eh wala akong manong security guard/ mamang pulis na mapagsusumbungan at mahihingan ng tulong. Sus para namang may magtyatyagang tumulong sa akin na maghanap ng dispalinghadong fone sa MRT.

Pagdating ko bahay, hindi ko alam ang sasabihin sa tatay ko.

Ako: Pa.. (aktong yayakap)

Papa: (umiwas sa yakap) Oo alam ko na. Yung nakapulot ng cellphone mo nagreply sa mga message ko sayo.

Tang ina. Tinulak ako ng tatay ko.

Hindi naman ito kaso na pangbantay bata o violence against women. Naintindihan ko naman kung bakit siya nainis eh I mean, sa totoo lang nanaig ang paniniwala kong katangahan ko ang umiral sa insidenteng yon. Kaso ewan, ang sakit din kasi na takot na takot ako that moment tapos nireject ako ng kaisa-isang taong alam kong mag-aalaga sa akin sa mga ganitong pangyayari.

And so umakyat ako kwarto, binaba ang bag sa table, nagtanggal ng shoes at hikaw. Tapos blag! Dumapa ako sa kama with my left kamay na nasa sahig. Parang ganito:

Drawing ko yan sa paint kaso pangit tinamad na akong ayusin eh.

Anyhoo, eh di umakyat na si papa nakita niya akong nakadapa sa kama. Basta nagsimula na siya magsermon. Hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako at yung pagsagot ko eh yung parang batang umiiyak.

Ako: ekasiamantakotako(hikbi)taposindimoakopinan(hikbi)sin..

Tatay: Eh anak yung cellphone mapupundar ko yon pero ikaw hindi na.

Ayun. Nagdramahan na kami. Kadiri nga eh. Tapos pagpunta namin sa kabilang kwarto, yung bunso kong kapatid na lalake, ayun umiiyak din. Naghawahawa na kami ng kadramahan. Hay. Iyakin talaga ata lahi namin. Pero mayamaya lang ok na kami. Pumunta na si papa dun sa heyheyheypibday party nung kaberks niya. Kami ni bro nanood na ng Avatar.

Nagpapasalamat din naman ako kay papa god na hindi bayolente ang dahilan ng pagkakawala ng fone ko. Walang dugo, walang takutan. Just plain katangahan. Pero tunay nga yung sabi ni itay, hindi naman napupundar ang buhay. Kahit nga isangla hindi pwede.

Ang sama lang kasi magbebertday na ako.

Ayun kaya sa mga may alam ng number ko, pakibura na siya. At kung type mo malaman ulit ang number ko eh paki YM lang ako: x_saminella_x

Ekslusibong Rebelasyon: Nagtext yung nakapulot ng fone ko the night na nawala siya at sabi isosoli daw niya kinabukasan. Pero nung pumunta si itay sa place at time na sinabi ng nasabing nakapulot, hindi ito nagpakita o nagparamdam man lang.

Trivia: Ikatutuwa ni Saminella kung reregaluhan niyo siya ng cellphone or kahit prepaid card.

Gumising ako ng maaga, mga quarter to 5.

Binalak ko talaga yun dahil plano kong mag-gym bago pumasok sa trabaho. Lagi kasi akong 1 hour early dumadating sa work kasi maaga ako pumipila sa fx. Kung mga 30 minutes after pa ako pipila sa fx eh blockbuster na ang pila. Kaya no choice ako kundi pumila ng maaga. At para ma-maximize ang extra oras ko na tinatambay lang sa ubod ng ginaw na opis eh naisipan kong magsunog na lang ng fats sa gym.

Syempre dahil maaga ako sa terminal eh wala pang pila. Diretso na ako sa fx at kahit madalas akong sa likod nauupo eh naisipan kong sa unahan maupo. Ewan ko ba kung anong galit sakin ng panginoong dyos at ang tumabi sa akin ay isang babaeng isang halos triple ng size ko. Ate naman, alam kong alam mong malaki ka at sana ay naisip mo man lang na mahihirapan ang kung sino mang makatabi mo kung sa passenger seat ka uupo. Pero hindeeeeeeeeeeee, hindi mo naisip yon. Pakshet. Kung alam mo lang kung gaano kasakit sa hita ang pagbunggo ng kambyo ni manong driver. Pasa pasa na nga ang hita ko. Hindi ako payat pero may simpatya ako sa ibang tao, unlike you obviously.

Nagsalita bigla ang radyo: “Nako may banggaan at apektado ang EDSA. Mag-expect kayo ng trapik!”

Ako: Putang ina papa god ano bang ginawa kong masama.

So habang tyinatyaga ko ang masakit na paghampas ng kambyo at ang matinding pawis ni Ate Dugong na dumadampi sa aking braso, biglang nagpanic si manong drayber. Hindi niya magalaw ng matino ang kambyo. So ang ending, nasira ang fx at naglakad kami pabalik sa terminal at naghintay ulit ng fx.

Paksiyet.

Laking pasasalamat ko na lang na ang dumating ay van at pumunta talaga ako sa dulo para malayo sa kambyo ni manong at hindi makatabi si Ate Dugong, pero inaasar niya ata ako talaga at sa likod din siya umupo. Pero at least hindi ko na siya katabi.

Buti na lang nakatulog ako sa van. Paggising ko, akala ko malapit na kami pero puta pa C5 pa lang kami. Biglang nag-announce si manong:

Manong: Pakibuksan lang po ang mga bintana, nasira ho ang aircon eh.

Ako: Putang ina papa god ano bang ginawa kong masama.

And so hindi ako nakapag gym, nakapag-almusal at muntik na akong ma-late. Hindi swerte na hindi ako late dahil dapat lang hindi ako ma-late.

Pakshet mag-gy-gym ako mamaya bago umuwi.

And so the day finally came…

Sa lahat ng plano ko after grad, ang pagtatrabaho ang isa sa pinakahuling option. Nagbalak akong magpahinga muna for months bago maghanap ng trabaho, mag-aral ulit full time, mag-asawa ng congressman, pero nabago ang lahat dahil sa gabi na iyon..

Tatay: Anak, wala na tayong savings eh.

So kinabukasan eh punta ako sa jobstreet.com, nagsign up, nagupload ng resume at nag-apply na. halos 2 buwan din akong nakatengga dito sa bahay so parang bakasyon na rin. At ngayon heto alipin na ng SSS, Meralco at lalo na ng Tax ng gobyerno na alam naman nating lahat na inuuwi lang ng mga ilang pulitiko.

From Monday to Wednesday, company orientation. Free AM at PM snacks plus P75 lunch allowance. Binuhay nila ako ng tatlong araw. Nagkaroon ako ng mga bagong friendly friends at ayos sila. Nung Thursday, ipinamahagi na kami sa aming departamento. Sa totoo lang eh kinakabahan ako dahil ako lang ang noob sa dept na yun. Yung feeling na baka may sarili na silang circle tapos ako isang epal na dadating lam mo yun. But no! Pagdating ko dun eh welcome to the family ang feeling. Chinika ako agad. Ang fun nga nila kasama eh. Ang kinakatakot ko na lang ngayon eh baka hindi ko makayanan yung ipapagawa sa akin, yung hindi ko mameet yung expectations nila. 2 lang kasi kaming programmers dun, yung isa si bossing tapos ako yung assistant. Eh kamusta naman, wala akong alam sa gagamiting tools kaya eto, aral aral ulit.

May ilang shocking questions na ibinato sa akin:

* So kapag nagruntime error eh masosolve mo na yun?

*Kaya mo bang mag-encrypt kapag binabasa mo lang?

*Hindi ba yan tinuro sa school?

*May boyfriend ka ba?

At hindi ko alam kung paano sila sasagutin.

Gusto ko na yung place, yung mga tao, at tanong lang eh kung makakayanan ko ang trabaho .

So please papa god help me.

Birthday ko na. Magdiwang tayo.

After the overwhelming calls I received telling me that I was hired, hired, and hired again, still I am not making any bucks until now. Instead of jumping in joy I am currently confused on what the hell am I going to do next.

a) Take a part time job and take up another degree

b) Take 2 part time jobs and take up another degree but lose your sense of self by working + studying 12 hrs a day/5 days a week

c) Just pick one of the companies that accepted your puny so-called skills in programming and logical thinking and quit wishing about getting your dream job

Can somebody give me a time machine? Boy, even Doraemon is fictional.